Για τους ανθρώπους που έχουν συνείδηση ότι η πρόοδος και ο πολιτισμός είναι μια αλυσίδα γεγονότων και που θεωρούν ότι η 17η Νοέμβρη και όλος ο αντιστασιακός αγώνας με τις επιμέρους ημερομηνίες, αποτελούν σημαντικούς κρίκους στην πορεία της χώρας προς τη Δημοκρατία, το 1^ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών πραγματοποίησε την Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2015 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του σχολείου, γιορτή για την επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Τον πανηγυρικό της Ημέρας εξεφώνισε η Εκπαιδευτικός του σχολείου μας κα Μινάρδου Πετρούλα, η οποία μεταξύ άλλων τόνισε ότι: «Οι εκδηλώσεις μνήμης του Πολυτεχνείου προτρέπουν πάντα για στοχασμό για τα μηνύματα που τότε πρωτοεκφράστηκαν και σήμερα επαναπροσδιορίζονται, για όσα άλλαξαν και για όσα παρέμειναν τα ίδια.

42 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ζωή έχει αλλάξει και φαντάζει μακρύς ο χρόνος. Μια ολόκληρη γενιά, όμως, έχει ανεξίτηλα σημαδέψει την εποχή εκείνη, κυρίως γιατί ήταν η κορύφωση της αμφισβήτησης μιας ολόκληρης εποχής και της σύγκρουσης με απάνθρωπους μηχανισμούς».

Τα παιδιά μετά από σχετική προετοιμασία και συντονισμό από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου και υπό την καθοδήγηση των υπεύθυνων εκπαιδευτικών της εορτής κ. Παπαγεωργίου Ιωάννας, Μινάρδου Πετρούλας και Καρμπέρη Ευαγγελίας – Αθηνάς, διάβασαν αποσπάσματα κειμένων που σχετίζονταν με την περίοδο εκείνη και παρουσίασαν ποιήματα και τραγούδια που μετέφεραν τον παλμό της εποχής.  

  

Τη γιορτή παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι γονείς και οι κηδεμόνες των μαθητών, που για άλλη μια φορά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του σχολείου.

Στο τέλος το λόγο πήρε ο Διευθυντής του σχολείου που, αφού επαίνεσε τους μαθητές για την επιτυχία τους στην παρουσίαση της εορτής και ευχαρίστησε τους εκπαιδευτικούς για τη συμμετοχή τους και τους γονείς για την παρουσία τους, τόνισε ότι:

 «Κάθε χρόνο το Πολυτεχνείο ακούει και μιλάει. Άλλοι το ακούν κι άλλοι όχι. Κραυγές και ψίθυροι, σιωπές και πληγές, μνήμες και αποστροφές, κριτική και γκρίνιες, θέσεις και αντιπαραθέσεις,  ερμηνείες και παρερμηνείες. Αυτό είναι το Πολυτεχνείο. Όλα αυτά, όμως, φαίνονται σαν όαση ζωντάνιας μέσα σε μια έρημο αποβλάκωσης και τέλματος. Όλα αυτά – και πολλά άλλα –  είναι η απόδειξη, χωρίς ερωτηματικό, ότι το «Πολυτεχνείο ζει», κι αυτές τις μέρες της ανάμνησής του, μέρες αποκαλυπτικές, μέρες βίας και αυθαιρεσίας, μέρες αναβρασμού, μέρες αυτοκριτικής και αντιπαραθέσεων,  μας κάμει το τελευταίο – και πιο απρόσμενο – δώρο  του, που είναι η αναβίωση του κεντρικού συνθήματός του για να διεκδικήσουμε  ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ όχι μόνο Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία για όλους, αλλά και Υγεία – Εργασία  – Κατοικία και δικαίωμα στο όνειρο για όλους».

Στις 27 Οκτωβρίου 2015 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του 1^ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Αχαρνών, με τη συμμετοχή των μαθητών και των εκπαιδευτικών του σχολείου και την παρουσία των γονέων, πραγματοποιήθηκε εορτή για την Επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου 1940. 

Τον πανηγυρικό της ημέρας εξεφώνισε η Εκπαιδευτικός του σχολείου κα Καραβά Ελένη. Μεταξύ άλλων τόνισε πως: «70 χρόνια τώρα, γιορτάζουμε αυτή τη μέρα, τιμούμε όσους έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας και θαυμάζουμε τη δύναμη και το σθένος αυτών που τόλμησαν ν’ αντιτάξουν το θρυλικό ΟΧΙ, λέξη μικρή που λίγοι όμως έχουν το θάρρος να την προφέρουν σε στιγμές όπως εκείνη». 

Οι μαθήτριες και οι μαθητές του σχολείου με ιδιαίτερο παλμό απήγγειλαν ποιήματα σχετικά με την ημέρα και τραγούδησαν επίκαιρα τραγούδια.

Στο τέλος ο Διευθυντής του σχολείου πήρε το λόγο κι αφού επαίνεσε τους μαθητές για την προσπάθειά τους και την παρουσία τους κι αφού επαίνεσε τους εκπαιδευτικούς του σχολείου και τους καλωσόρισε για τη νέα σχολική χρονιά, επεσήμανε πως:   

«Σαράντα ολόκληρα χρόνια η ελλαδική κοινωνία ζούσε και συνεχίζει να ζει την ολοκληρωτική επιβολή του μηδενισμού. Έχει μηδενιστεί κάθε κριτήριο και αποτίμηση ποιότητας, αξιοσύνης, γλωσσικής ευαισθησίας, κάθε αίσθηση κοινωνικής υποχρέωσης, κάθε χαρά κοινωνικής συλλειτουργίας, κάθε εκτίμηση αισθητικών διαβαθμίσεων. Το μόνο που συνέχιζε να ζει άσβεστο ήταν το ευρωπαϊκό όνειρο, η έξωθεν σωτηρία. Σήμερα όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι η συμμετοχή μας τελικά στην Ε.Ε. αποτελεί την αναίμακτη παράδοσή μας σε έναν υπερεθνικό οργανισμό, ο οποίος σε πλήρη αντίθεση με ό, τι διακηρύττει, έχει σαν σκοπό την επιβολή της βούλησης των ισχυρών της Ευρώπης. Για να λειτουργήσει το νέο αυτό σχήμα, απαιτείται – και η απαίτηση αυτή θα γίνει πιο έντονη αλλά και πιο επίσημη στο κοντινό μέλλον – να υπάρξει μια «ομογενοποίηση» των λαών της Ευρώπης με μέτρα εις βάρος των εθνικών αντίστοιχων χαρακτηριστικών και ιδιαιτεροτήτων προς χάρη της «κοινής Ευρωπαϊκής εθνικής ταυτότητας». Σκεφτείτε ότι σε άλλες εποχές αυτό το λέγαμε «κατάκτηση» και γράφαμε χρυσές σελίδες αγώνα και αντίστασης στην ιστορία μας. Σκεφτείτε, επίσης, ότι οι απειλές που δέχεται πανταχόθεν η πατρίδα μας, μπορούν από μόνες τους δυνητικά να αποτελέσουν κυριολεκτικά το τέλος του Ελληνισμού, γιατί είναι απειλές που χτυπάνε στην καρδιά όλων των χαρακτηριστικών που μας κράτησαν ζωντανούς σε άλλες δύσκολες ιστορικά περιόδους. Θα αφεθούμε, λοιπόν, στην εξαθλιωτική αυτή παρακμή, στην πανδημική αυτή ιδιοπάθεια και αποσύνθεση ή μήπως ήρθε η ώρα να εκπληρώσουμε και πάλι το εθνικό μας καθήκον με ένα σύγχρονο και ηχηρό ΟΧΙ;»